Nie ćwiartować lecz przydzielić własność komuś innemu


UWAGA: To jest stara notatka sprzed lat. Przeczytaj informację wprowadzającą zanim skrytykujesz moją buńczuczność, logikę lub znajomość języków.

Przypatrzcie się temu cytatowi i zaznaczonemu fragmentowi:

(42) Czuwajcie więc, bo nie wiecie, w którym dniu Pan wasz przyjdzie. (43) A to rozumiejcie: Gdyby gospodarz wiedział, o której porze nocy złodziej ma przyjść, na pewno by czuwał i nie pozwoliłby włamać się do swego domu. (44) Dlatego i wy bądźcie gotowi, bo w chwili, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie. (45) Któż jest tym sługą wiernym i roztropnym, którego pan ustanowił nad swoją służbą, żeby na czas rozdał jej żywność? (46) Szczęśliwy ów sługa, którego pan, gdy wróci, zastanie przy tej czynności. (47) Zaprawdę, powiadam wam: Postawi go nad całym swoim mieniem. (48) Lecz jeśli taki zły sługa powie sobie w duszy: Mój pan się ociąga, (49) i zacznie bić swoje współsługi, i będzie jadł i pił z pijakami, (50) to nadejdzie pan tego sługi w dniu, kiedy się nie spodziewa, i o godzinie, której nie zna. (51) Każe go ćwiartować i z obłudnikami wyznaczy mu miejsce. Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. — Mt 24

Podobnie mamy u Łukasza:

A wy [bądźcie] podobni do ludzi, oczekujących swego pana, kiedy z uczty weselnej powróci, aby mu zaraz otworzyć, gdy nadejdzie i zakołacze. (37) Szczęśliwi owi słudzy, których pan zastanie czuwających, gdy nadejdzie. Zaprawdę, powiadam wam: Przepasze się i każe im zasiąść do stołu, a obchodząc będzie im usługiwał. (38) Czy o drugiej, czy o trzeciej straży przyjdzie, szczęśliwi oni, gdy ich tak zastanie. (39) A to rozumiejcie, że gdyby gospodarz wiedział, o której godzinie złodziej ma przyjść, nie pozwoliłby włamać się do swego domu. (40) Wy też bądźcie gotowi, gdyż o godzinie, której się domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie. (41) Wtedy Piotr zapytał: Panie, czy do nas mówisz tę przypowieść, czy też do wszystkich? (42) Pan odpowiedział: Któż jest owym rządcą wiernym i roztropnym, którego pan ustanowi nad swoją służbą, żeby na czas wydzielił jej żywność? (43) Szczęśliwy ten sługa, którego pan powróciwszy zastanie przy tej czynności. (44) Prawdziwie powiadam wam: Postawi go nad całym swoim mieniem. (45) Lecz jeśli sługa ów powie sobie w duszy: Mój pan ociąga się z powrotem, i zacznie bić sługi i służące, a przy tym jeść, pić i upijać się, (46) to nadejdzie pan tego sługi w dniu, kiedy się nie spodziewa, i o godzinie, której nie zna; każe go ćwiartować i z niewiernymi wyznaczy mu miejsce. — Łk 12

Problematycznym słowem jest owo „ćwiartować”. Ewangelie są napisane greką i ewidentnie ich autorzy nie potrafili przetłumaczyć sensownie aramejskiego idiomu, co tak w ogóle wskazuje na to, że bazowali na aramejskim źródle (ustnym lub pisanym). Manuskrypty w języku syryjskim (następcy aramejskiego) mają zamiast „ćwiartować” słowo „Palleg”, które ma dwa znaczenia:

1) ciąć na kawałki

2) przydzielić komuś jego porcję

Logika każe przyjąć, że tak naprawdę chodzi o drugie znaczenie słowa Palleg, czego jednak Mateusz ani Łukasz nie potrafili oddać w tekście. Co ciekawe, zdaje się do potwierdzać tezę, iż obaj opierali się na tzw. źródle Q, które miało być właśnie aramejskie.

(Źródło: http://en.wikipedia.org/wiki/Aramaic_primacy)


Dopisek późniejszy (2016-07-04): Dalsze informacje o słowieܘܢܦܠܓܝܘܗܝ  można znaleźć np. tutaj.


Dodaj komentarz